MEHMET SÜRMELİ

-YENİ- HZ. PEYGAMBER (S.A.V.), DİLİYLE ÂLİM GEÇİNEN MÜNAFIKLARA KARŞI İNSANLARI UYARMIŞTIR

• admin
• 02 Ocak 2026
• Yazar
• 20 Görüntüleme

HZ. PEYGAMBER (S.A.V.), DİLİYLE ÂLİM GEÇİNEN MÜNAFIKLARA KARŞI İNSANLARI UYARMIŞTIR

Sanatlı bir dil kullanan Resulullah şöyle buyurmuştur: “Ümmetim hakkında kitap ve süt konusunda çok endişe ediyorum.” (Meseleyi kavrayamayanlar) Ya Resulallah! “Süt ve kitaptan neyi kastediyorsunuz?” dediklerinde O, şu cevabı vermiştir: “Münafık kimseler Kur’an’ı öğrenir, sonra da onunla mü’minlere karşı mücadele ederler.” Sütten kastınız nedir, sorusuna ise şöyle mukabelede bulunmuştur: “İnsanlar sütü (hayvanlarını merada otlatmayı) severler, cemaatten çıkar ayrılıp giderler.”[1] Cemaatten kopan insan, işinde gücünde yoğunlaşınca dinini gereği gibi öğrenmez ve cahil kalır. Her kimi yoğunlaştığı iş, dünyalık elde etme gayreti, Kur’an-ı Kerim’i yeterince öğrenmekten, yaşamaktan, ayetler üzerinde tefekkür etmekten alıkoyuyorsa Resulullah’ın uyarısından ve kınamasından payını alıyor demektir.

Yukarıdaki hadis-i şerifte Hz. Peygamber, münafık kimselerin Kur’an bilgisini derç ettikten sonra Müslümanlara karşı kelime oyunlarıyla, helalı haram, haramı helal yapma gayretleriyle ve demogojik bir üslupla ümmeti yanlışa yönlendirebileceklerine dikkat çekmiştir. Bu endişesini şu buyruklarıyla teyit etmiştir: “Ümmetim hakkında (zararlarından) en çok korktuğum kimseler diliyle âlim olan münafıklardır.[2]” Hz. Ömer de şöyle demiştir: “Resulullah bizleri diliyle âlim olan münafıklara karşı uyardı.[3]” Kitab’ı akademik bir üslupla öğrendikten sonra demagoji, ön kabullü ve metotsuz yaklaşım vs. ile münafıklardan daha çok Müslümanlara zarar veren; iman ve ibadetlerini sarsan sözde bilim adamlarının varlığı da bir hakikattir.

 İslâm Dininin asıl kaynağı Kur’an-ı Kerim ve sünnettir. Bu kaynaklar “rasih âlimlerden” öğrenilmelidir. Öğrenim konusunda adres gösterilen rasih âlimi, Peygamber Efendimiz şöyle tanımlamıştır: “Yemininin/sözünün gereğini yapan, lisanı dosdoğru olup yalan söylemeyen, kalbi istikamet üzere olan ve midesini, cinselliğini her türlü haramdan koruyan kimsedir.”[4] Rasih veya Rabbani ulema; Allah’ı ve emirlerini iyi bilen, Hz. Peygamber’in sünnetine hakkıyla uyan, ilmin sınırlarına ve şartlarına vakıf olup (yersiz) ruhsatlarla ve uç yorumlarla haddi aşmayan kimselerdir.[5] Bu nitelikleri taşıyan âlimler Resulullahın (s.a.v.) halifeleri ve varisleridirler.[6] Rasih âlimler gibi Rabbani âlimlerde Müslümanların yollarının kandilleridirler. Rabbani âlimlerden İmam Malik (ö.h:179) ilimle “nur” arasında bir bağ kurmuş ve şöyle söylemiştir: “İlim çokça rivayette bulunmak değildir. İlim bir nurdur. Yüce Allah, o nuru (layık olan kişinin) kalbine kor.”[7] İlmin nurunun kalbine konulmasına layık olan gerçek âlim, Yüce Allah’ın “ilim” sıfatından gerekli payı alarak ümmeti her türlü ideolojik bataklıktan; bidat ve küfrün karanlığından İslâm’ın aydınlığına çıkarmak için çalışır.  İlahi nurdan yararlanabilen Rabbani âlimler, Peygamber Efendimizin ifadesiyle; “Peygamberlerin halifeleridirler; varisleridirler.”[8] Ayrıca; “İnsanlığın önderleridirler.”[9] Rabbani âlimlerin en büyüklerinden olan Hz. Ali’nin deyimiyle “yeryüzünün kandilleridirler.”[10] İnsanlar onların önderliğinde ve rotalarında doğruyu bulurlar ve sebat ederler. Toplumun referansı olan bu kimselerin zalim siyasete karışmalarını ve dünyevileşmelerini; hayatı seküler bir mantıkla yorumlayıp maddi değerlere kapılanmalarını Resulullah hoş görmemiş ve böylelerinin peygamberlerin yoluna ihanet ettiklerini belirtmiştir. Ümmetine de böyle kimselerden uzak durmayı tavsiye etmiştir.[11]

 Müslümanların ihtiyaç ve problem çıktığı anda rasih âlimleri bırakıp Kur’an-ı Kerim’in “boğazlarından/hançerelerinden aşağı geçmediği ve okun yaydan çıktığı gibi dinden çıkan kimselere[12]” Kur’an’la ilgili sorular sormaları doğru değildir. Aklı başında olan her mü’min “dinini kimden aldığına iyi bakmalı[13]” ve Bid’at ehlinin yanında dini ilimleri aramamalıdır.”[14] Yalın ve muhtasar bir tanım verecek olursak; İslâm’ı bir dünya görüşü olarak kabul etmeyen ve hayatın İslâm’a göre anlamlandırılmasını istemeyen herkes bidat ehlidir. Günümüzde de hakikati satabilen ve maddi değere dönüştüren münafık tabiatlı birçok kimse vardır. İnsanlar ya para karşılığında bu çirkin eylemlerini sürdürmektedir ki medya patronları dünya sistemini zayıflatmayıp takviye edecek bu “Bel’am”lara avuç dolusu paralar vermektedirler. İslâm’da olan birçok şeyi inkâra dayanan bu görüşün sahipleri; dinde siyasetin olmadığını, İslâm hukukunun yetersizliğini, medeni(!) dünyaya entegre olmanın zorunluluğunu, cihadın olmadığını, olsa bile sadece savunmaya dayandığını, örtünmenin tarihselliğini, dinlerin tamamının eşitliğini, batı dünyasının içerisinde yer almanın zorunluluğunu, faizin ribadan ayrılığını, sünnetin delil ve bağlayıcılık arz etmediğini ve Kur’an’ın bilgi kaynağı olamayacağını, sorunları çözmede dinin yetersizliğini bir şekilde anlatmaktadırlar. İşte bilgi alınırken ve alınan bilgiye referans verilirken, kaynakların istikamet üzerine olmasına azami dikkat edilmelidir.

[1] Ahmed, Müsned, c.IV, s.143.
[2] Ahmed, Müsned, c.I, s.122.
[3] Heysemi, Zevaid, c.I, s.187.
[4] Taberi, Camiu’l-Beyan, c.III, s.185.
[5] Sülemi, Abdurrahman Muhammed b. Hüseyin, Hakaiku’t-Tefsir, Beyrut, 2001, c.I, s.165.
[6] Heysemi, Zevaid, c.I, s.26
[7] Tirmizi, Sünen, c.V,s.48
[8] Heysemi, a.g.e, c.I,s.126.
[9] Acluni, Keşf’ü-l Hafa, c.II,s.65
[10] Acluni, Keşf’ü-l Hafa, c.II,s.65
[11] Acluni, Keşf’ü-l Hafa,c.I,s.87.
[12] Ahmed, Müsned (tah: Muhammed Şakir) h.no:1345, c.II, s.343
[13] Acluni, Keşfu’l-Hafa, c.I, s.258.
[14] Bağdadi, Ahlaku’r-Ravi, c.I, s.209.

MEHMET SÜRMELİ