AĞAÇLAR, MAYMUNLAR VE POZİSYONLAR…
AĞAÇLAR, MAYMUNLAR VE POZİSYONLAR…
Namaz; bütün kâinat adına halife adayı insanın Allah’a kulluğu, hamd ve teslimiyeti sunmanın en geniş şeklini ifade eden kapsamlı bir ibadettir.
Kıyam; yaratanın huzurunda yaratılmışlara karşı, yaratanın halifesi adına, dimdik ve tavizsiz duruşu ifade eder.
Rükû ve secde ise; yaratılmışları temsilen halife sıfatıyla yaratana itaat ve teslimiyeti anlatır.
Tahiyyat bütün yaratılmışların hamd, tesbih ve ibadetlerinin onlara vekâleten insanın/halifenin kendi adına teslimi yapılır ve iki tarafa selamla Allah ile rutin randevu sona erer.
Boşluk=Şeytan.
Dünya imtihanında halife ve insan olma adayı beşer akıl, kalp ve iradesiyle doldurmadığı bütün zaman ve mekânları şeytana terk etmiş demektir ki;
Şeytan o boşlukları vazifesine aşırı sadakatten itina ile doldurur.
Namazı hakkıyla kılmayıp, tadili erken ile ifa etmeyip sosyal hayata yansıtmayan her beşer artık şeytanın istismar ettiği bir oyun hamurudur.
Kıyamın, rükunun, secde ve tahiyyatın hakkını vermeyen her beşer fani birilerinin arkasında pozisyon almakla hayatını doldurur.
Kimin arabası yürüyorsa onun yanında, arkasında, önünde pozisyon almaya alışmış bu zavallı insanımsı “kullanışlı aptallar” ava giden tazı gibi işin çoğunu yapıp ödülün en azıyla yetinerek ömürlerini geçirirler.
Oysa kulluğun en üstün makamı insanın özgünlüğünü muhafaza etmek adına; günde 40 defa okuduğu Fatiha suresinde (Fatiha, 1/5) söz verdiği üzere; “Yalnız Allah’a kulluk edip, yalnız ondan istemesidir.”
Zira Allah vahidiyet sırrı ile insanları birbirine benzer yaratsa da; ehadiyet sırrı ile hiçbirini birbirine tamamen benzetmemiştir.
Bu sebepten mutluluk anayasası ilk dört maddeyi şöyle yazdık:
1. Aşkın varlığımız ALLAH 1. Önceliğimiz olmalı.
2. İçkin varlığımız EŞİMİZ 2. Önceliğimiz olmalı.
3. Taşkın varlıklarımız ÇOCUKLARIMIZ 3. Önceliğimiz olmalı.
4. Taştığımız varlıklar ANNE/BABAMIZ 4. Önceliğimiz olmalı.
5. Sıradan itibaren hocamız, şeyhimiz, siyasi liderimiz, patronumuz, çok sevdiğimiz arkadaşımız pozisyon alabilirler, almalılar.
Kim mutluluk anayasası ilk 4 maddesinin sıralamasını bozar da araya başkasını alırsa dünya ahirette huzuru kaçar.
Bir Çin atasözü şöyle der:
“Ağaç devrileceği zaman bütün maymunlar kaçışırlar.”
Anadolu irfanı bu manayı şöyle ifade etmiştir:
“Duvara dayanma yıkılır, insana güvenme ölür.”
“Allâh'a dayan sa'ye sarıl hikmete râm ol
Yol varsa budur bilmiyorum başka çıkar yol” Mehmet Âkif Ersoy.
Allah Teâlâ belki de tevhid yolunu en kısa anlattığı ayette kullarının doğru pozisyonu almalarını bakın nasıl öneriyor:
“Allah'la beraber başka tanrı tutup tapma.
O'ndan başka tanrı yoktur.
O'ndan başka her şey tümden/tamamen yok olacaktır.
Hüküm O'nundur, hakkınızda son kararı O verecektir.
Mutlaka O'na döndürüleceksiniz.” (Kasas, 28/88)
İnananlar için orta namaz olan sabah namazının sünneti ilk rekâtta okunması tavsiye edilen Kafirun suresinde 4 “La” 4 “Ma” ile yaratılmışlardan uzaklaşıp yalnızca Allah’a ibadet, sığınma ve ibadet emredilmektedir.
Sabah namazı ikinci rekâtta ise; “İhlas” suresi okunarak bütün ilah ve putlardan 4 “La”, 4 “Ma” ile temizlenmiş kalp ehad ve vahid olan Allah ile doldurulur.
İnsan maymun gibi olmamalı.
Fani ve bir gün yıkılacak ağaçlara tırmanarak o ağaçtan bu ağaca pozisyon almak yerine; Baki bir Allah’a sarılıp faniyi elinin tersiyle itmelidir.
Bu yazı maymun tabiatlı ve maymun iştahlılara hayati bir ikazdır!
Trees, Monkeys, and Positions…
Prayer (*namaz*) is a comprehensive act of worship that represents the most expansive form of offering servitude, praise, and submission to God—performed by a human being, who stands as a candidate for the role of khalifa (steward/vicegerent) on behalf of the entire universe.
Qiyam (standing) signifies an upright and uncompromising stance—taken in the presence of the Creator, on behalf of the khalifa, and in relation to the rest of creation.
Ruku (bowing) and sujud (prostration) express obedience and submission to the Creator, offered by the human being in their capacity as khalifa and representative of all created beings.
In Tahiyyat (the final sitting), the human—acting as a khalifa—presents the praise, glorification, and worship of all created beings to God; the routine appointment with the Divine then concludes with the salam (salutation) directed to both sides.
A void equals Satan.
In the trial of worldly life, any time or space that a human—a candidate for the role of khalifa—fails to fill with their intellect, heart, and will, is effectively surrendered to Satan.
Satan, with an intense dedication to his own "mission," meticulously fills those voids.
Any individual who fails to perform prayer properly—neglecting the requirement for composure and deliberate movement (*tadili erkan*)—and who fails to reflect this practice in their social life, becomes mere modeling clay to be exploited by Satan.
Anyone who fails to truly fulfill the essence of qiyam, ruku, sujud, and tahiyyat ends up spending their life positioning themselves in the wake of other, transient beings.
These pathetic, humanoid "useful idiots"—accustomed to positioning themselves beside, behind, or in front of whoever happens to be "on the move"—spend their entire lives doing the heavy lifting, much like a hunting hound, only to settle for the smallest share of the reward.
Yet, the highest station of servitude—in order to preserve one’s own unique essence—is to serve only God and to seek help only from Him, as one pledges forty times a day while reciting the Surah Al-Fatiha (1:5).
For although God, through the mystery of wahidiyyah (Divine Oneness), created human beings with certain similarities, He also ensured—through the mystery of ahadiyyah (Divine Singularity)—that no two individuals are ever exactly alike.
For this reason, we have drafted the first four articles of a "constitution for happiness" as follows:
1. Our transcendent Being—GOD—must be our first priority.
2. Our immanent Being—our SPOUSE—must be our second priority.
3. Our overflowing Being—our CHILDREN—must be our third priority.
4. The beings from whom we ourselves have overflowed—our PARENTS—must be our fourth priority.
5. Only thereafter may—and indeed should—others take their place: our teachers, spiritual guides, political leaders, employers, or cherished friends.
Whoever disrupts the order of the first four articles of the "constitution of happiness"—by inserting something else in between—will lose their peace, both in this world and the hereafter.
A Chinese proverb states:
"When a tree is about to fall, all the monkeys scatter."
Anatolian wisdom expresses this same sentiment as follows:
"Do not lean against a wall—it will collapse; do not place your trust in a human—they will die."
"Rely upon Allah, embrace hard work, and submit to Divine wisdom;
If there is a path, this is it—I know of no other way." — Mehmet Âkif Ersoy.
Consider how Allah the Almighty—in a verse that perhaps offers a concise explanation of the path of tawhid (Divine Oneness)—advises His servants on the proper stance to take:
"Do not invoke any other deity alongside Allah.
There is no god but Him.
Everything—save for Him—will inevitably perish.
Judgment belongs to Him, and He shall make the final decision regarding you.
To Him, you shall certainly be returned." (Al-Qasas, 28:88)
In the sunnah (voluntary) prayer of the morning—which, for believers, serves as the "middle prayer"—Surah Al-Kafirun is recommended for recitation in the first rak'ah (unit of prayer). Through its four instances of "La" (no/not) and four instances of "Ma" (nothing/none), it commands one to turn away from all created beings and to dedicate worship and refuge solely to Allah.
In the second rak'ah of the morning prayer, Surah Al-Ikhlas is recited; here, the heart—cleansed of all false deities and idols through another four "La" and four "Ma" expressions—is filled with the presence of Allah, the One (*Ahad*) and the Unique (*Wahid*).
A human being should not be like a monkey.
Instead of scrambling among transient trees—destined to collapse one day—and shifting restlessly from one branch to another, one ought to cling to the Everlasting (*Baqi*) Allah and cast aside the ephemeral world with a sweep of the hand.
This text serves as a vital warning to those who possess the nature of a monkey and the fickle, insatiable appetites of a monkey!